Materiaalkeuring

De materiaalkeuring omvat de meest uiteenlopende keuringsmethoden, waarmee het gedrag en de materiaaleigenschappen van genormaliseerde materiaalmonsters of afgewerkte componenten onder mechanische, thermische of chemische belasting opgespoord worden.

Een materiaalsoort wordt daarbij op het vlak zijn haar reinheid, foutvrijheid of belastbaarheid gekeurd. Al naargelang de aard worden de courante keuringsmethoden in twee hoofddomeinen ingedeeld: vernielende en vernielingsvrije materiaalkeuring.

Vernielende materiaalkeuring

Bij de vernielende materiaalkeuring worden materialen op chemische en fysische eigenschappen gecontroleerd en daarbij vernield of (tenminste oppervlakkig) gewijzigd. De essentiële methoden van dit keuringstype zijn:

Mechanisch -> Hardheidskeuring volgens Vickers, Brinell, Rockwell -> Trekproef -> Schuifproef -> Drukproef -> Kerfslagbuigproef -> Buigproef en vouwproef van metalen platenn

Chemisch en thermisch -> Kristallografie/metallografie -> Frontafschrikproef

Vernielingsvrije materiaalkeuring

Bij de vernielingsvrije materiaalkeuring wordt de kwaliteit van een werkstuk getest, zonder dat het werkstuk zelf beschadigd wordt.

Tot de klassieke vernielingsvrije materiaalkeuringen behoren: -> Microscopie c.q. metallografie -> Onderzoek naar de geluidsemissie (AE) -> Radiografisch onderzoek (röntgen- en isotopentechniek) (RT) -> Ultrasonoor onderzoek (UT) -> Wervelstroominspectie (ET) -> Magnetisch onderzoek (MT) -> Indringproef (PT) -> Visuele inspectie (VT)